Για την δολοφονική επίθεση στο γιορτασμό της εβραϊκής Χανουκά στο Σίδνεϊ
σχόλιο του Siyâvash Shahabi
Δεν μπορώ να πάψω να σκέφτομαι πόσο γρήγορα οι άνθρωποι μετέτρεψαν μια φρικτή επίθεση στο Σίδνεϊ σε μια έτοιμη «ιστορία πολιτισμών».
Πριν ακόμη κατασταλάξουν τα γεγονότα, πολιτικοί και ειδικοί ήδη φώναζαν «ισλαμιστική τρομοκρατία», σαν να ήταν ένα αντανακλαστικό και όχι ένα θέμα έρευνας. Και στη συνέχεια υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν ταιριάζει με το σενάριο: σύμφωνα με αναφορές, ένας άνδρας ονόματι Ahmed al-Ahmad έτρεξε προς το σημείο της βίαιης επίθεσης και βοήθησε να αφοπλιστεί ένας από τους επιτιθέμενους, ακόμα και μετά τον τραυματισμό του. Ένα όνομα που ακούγεται μουσουλμανικό, που έσωσε ζωές Εβραίων σε μια εβραϊκή συγκέντρωση — το είδος της ανθρώπινης πραγματικότητας που θα έπρεπε να σπάσει τους νωθρούς διπολικούς τρόπους σκέψης. Αντ' αυτού, αγνοείται, ελαχιστοποιείται ή μετατρέπεται σε «εξαίρεση», ώστε να επιβιώσουν οι προκαταλήψεις.
Ο Νετανιάχου έσπευσε να αξιοποιήσει τη σφαγή του Σίδνεϊ κατηγορώντας την πλατιά πίεση για την ίδρυση παλαιστινιακού κράτους, λες και τα δικαιώματα των Παλαιστινίων είναι κάποιο είδος «σκανδάλης τρομοκρατίας», ενώ ο Έλληνας υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης χαρακτήρισε αμέσως τους επιτιθέμενους «ισλαμιστές τρομοκράτες» πριν ακόμη τα γεγονότα γίνουν δημόσια γνωστά.
Αυτό είναι ρατσισμός — απλός και συγκεκριμένος: η μετατροπή της εβραϊκής θλίψης σε πρόσχημα για την ποινικοποίηση των Παλαιστινίων και η μετατροπή μιας αντισημιτικής θηριωδίας σε συλλογική δυσπιστία απέναντι στους μουσουλμάνους. Είναι ο ίδιος αποικιακός αλγόριθμος κάθε φορά: αντικατάσταση της έρευνας με την ταυτότητα, αντικατάσταση των ανθρώπων με ετικέτες και στη συνέχεια προσποίηση ότι το μίσος «απλά συμβαίνει».
Η ίδια διαφθορά του μυαλού εμφανίζεται στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι μιλούν για την Παλαιστίνη, τη Δυτική Ασία και όλα όσα την περιβάλλουν.
Πάρτε για παράδειγμα τον Χαλέντ Μεσάαλ, ο οποίος φέρεται να εξέφρασε την ευχαρίστησή του για την πτώση του Άσαντ. Αν ζείτε μέσα σε μια απλοποιημένη, καμπιστική αφήγηση, αυτό είναι ένα άβολο γεγονός. Τι συμβαίνει λοιπόν; Η ακροδεξιά το εκμεταλλεύεται για προπαγάνδα. Εν τω μεταξύ, τμήματα της αριστεράς που υποστηρίζουν τον «Άξονα της Αντίστασης» σιωπούν, γιατί αν το παραδεχτούν θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν μια βασική αλήθεια: η περιοχή δεν είναι ένα ενιαίο μπλοκ και οι άνθρωποι δεν είναι πιόνια σκακιού.
Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα: η ανθρώπινη βούληση εξαλείφεται. Οι Σύροι γίνονται «ένα σχέδιο της CIA» ή «ένας τρομοκρατικός όχλος». Οι Παλαιστίνιοι γίνονται είτε «αθώα θύματα χωρίς πολιτική» είτε «σύμβολα ένοπλης λύτρωσης». Οι Εβραίοι γίνονται «η Δύση» και οι Μουσουλμάνοι γίνονται «η απειλή». Όλοι γίνονται κοστούμια στο ηθικό έργο κάποιου άλλου.
Και η ψεύτικη δυαδική αντίθεση «Ισλάμ εναντίον Δύσης» είναι μια κοινή εφεύρεση. Οι ιμπεριαλιστές συντηρητικοί την χρειάζονται για να δικαιολογήσουν την ασφάλεια, τον ρατσισμό και τον ατελείωτο πόλεμο. Το πολιτικό Ισλάμ την χρειάζεται για να φιμώσει τη διαφωνία, να διεκδικήσει το μονοπώλιο της αντίστασης και να νομιμοποιήσει τον αυταρχισμό ως «κουλτούρα».
Αρνούμαι αυτή τη συναλλαγή: δεν μπορείς να υπερασπιστείς την ασφάλεια των Εβραίων δαιμονοποιώντας τους Μουσουλμάνους. Και δεν μπορείς να υπερασπιστείς την Παλαιστίνη εξιδανικεύοντας δικτάτορες ή αντιμετωπίζοντας τις κοινωνίες της Δυτικής Ασίας ως σκηνικό σε ένα γεωπολιτικό θέατρο.
